تيغ كمان ابروي تو مانده بي غلاف

با قلب زار و خسته من ميدهد مصاف

شبها كه بي ستارگي ام جار ميزند

چشمم به گرد روي مهت ميدهد طواف

آنچه شنيدنش همه ي حاجت من است

تنها صداي توست و باقي همه گزاف

قلبم به پيش خواند و عقلم زند نهيب

بيچاره چشم من، چه كند بين عين و قاف

عمري ميان عشق و غمت گم شدم ولي

اكنون نمانده چاره مرا غير اعتراف

داني كه چيست غايت آمال پارسا:

در چشمهاي ناز تو يك لحظه اعتكاف